Συχνά ως γονείς ερχόμαστε αντιμέτωποι με το «τίποτα δεν λειτουργεί για το παιδί μου, δεν ακούει τίποτα», όταν το παιδί δεν ανταποκρίνεται στον τρόπο που το προσεγγίζουμε ή αδιαφορεί για τις συνέπειες που του θέτουμε. Όταν τα παιδιά αντιμετωπίζουν κάτι δυσάρεστο, συχνά συμπεριφέρονται σαν να μη τους ενδιαφέρει ή να μην έχει σημασία για αυτά. Όταν ένα παιδί λέει «δεν με νοιάζει» ή μοιάζει ανεπηρέαστο όταν βάζουμε κάποια συνέπεια, στην πραγματικότητα αυτό που λέει είναι «δεν μπορείς να με πληγώσεις». Η ανακοίνωση μιας συνέπειας μπορεί να κάνει τα παιδιά να αισθάνονται αδύναμα, επομένως αντιδρούν με τρόπο που τα κάνει να νιώθουν ότι ανακτούν τον έλεγχο. Στην πραγματικότητα όμως τους νοιάζει, και μάλιστα αρκετά. Τι μπορούμε να κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν δηλαδή ένα παιδί δείχνει να αδιαφορεί για τις συνέπειες;

  • Χρησιμοποιούμε συνέπειες που έχουν νόημα για το παιδί.
  • Ενημερώνουμε για τις συνέπειες με απλά λόγια, χωρίς πολλές λεπτομέρειες. Το σημαντικό είναι να περιγράψουμε στο παιδί τη συνέπεια για τη μη σωστή συμπεριφορά με σαφή τρόπο.
  • Φροντίζουμε να μην είναι οι συνέπειες τιμωρητικές αλλά εκπαιδευτικές. Μια συνέπεια πρέπει να βοηθά το παιδί να μάθει κάτι, όχι απλώς να πονέσει ή να ντραπεί. Π.χ., αντί να στερήσουμε κάτι χωρίς εξήγηση, μπορούμε να πούμε:
  • «Δεν μπορείς να παίξεις tablet αυτή την ώρα γιατί όταν ήρθε η ώρα να το κλείσεις, φώναξες. Αύριο θα δοκιμάσουμε ξανά.»
  • Προσπαθούμε να μην παρασυρόμαστε σε μία διαφωνία με το παιδί σχετικά με τις συνέπειες. Αποφεύγουμε να αποδεχτούμε οποιαδήποτε πρόσκληση του παιδιού να διαφωνήσουμε μαζί του. Καλύτερα να πούμε, «είναι κρίμα που δεν σε νοιάζει, αυτό απλά σημαίνει ότι θα συμβαίνει πιο συχνά».
  • Αξιολογούμε αν η συνέπεια είναι αποτελεσματική. Αν δεν βλέπουμε αλλαγή στη συμπεριφορά, ίσως χρειάζεται να επανασχεδιάσουμε τη συνέπεια ώστε να λειτουργεί καλύτερα.
  • Ελέγχουμε αν εφαρμόζουμε τις συνέπειες με συνέπεια. Η σταθερότητα είναι απαραίτητη όταν βάζουμε συνέπειες. Αν εφαρμόζουμε τις συνέπειες για την παραβίαση ενός κανόνα μερικές φορές, τότε το παιδί μπορεί πιο εύκολα να «σπάει» τους κανόνες, σκεπτόμενο ότι μπορεί αυτή τη φορά να μη γίνει κάτι.